LOVEBISH

เอนทรีนี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม

 

 

ฮวากกกกกกกก ไม่ได้อัพนานมาก ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕

แบบว่าเปิดเทอมแล้วชีวิตวุ่นวายอย่างแรง

(ถึงจะเปิดเทอมช้ากว่าชาวบ้านอยู่มากโขก็เหอะ OTL)

 

เอาใบทะเบียนลูกๆมาแปะได้สักทีค่ะ

หลังจากฝ่าวิกฤติโน้ตบุ๊กเสีย ได้คืน ไม่มีโฟโตช็อปใช้

พอเริ่มทำงานก็เข้า ทำค้างอยู่หลายอาทิตย์มาก #ฟังดูอนาถที่สุด

 

 

ก็น่ารักดี แต่ทำไมต้องรองเท้าฟะ......

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เอ็นทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
Exteen Horgwarts

 

 

 

 

 

 

สวัสดีค่ะ กด F5 สักครั้งนะคะ
เราจัดการเปลี่ยนบล็อกให้หน้าตาคล้ายๆกับบล็อกหลักไปเป็นที่เรียบร้อย..

ยกมาแม้กระทั่งอวาตาร์ที่ใช้และตัวกล่อง SB ฮา..

แอบโปรโมตโซนฟิคของอันโน้นหน่อย
ใครสนใจแฟนฟิค(หรือนิยาย)ยูริเบาๆ ก็ลองไปหาอ่านในหน้านี้ได้นะคะ

 

เอาล่ะ กลับเข้าเรื่องของเราดีกว่า :3

อันนี้เป็นฟิคที่แต่งด้วยอารมณ์ขำๆและว่างจัดล่ะ ฮาา

ความจริงแค่อยากแกล้งลูกชาย //โดนตบ

แต่งใน notepad on blackberry เช่นเคยค่ะ

สำนวนอาจติดขัดบ้างเพราะแต่งอย่างเร่งรีบและรวดเร็ว

 

และอย่างที่ทราบ โน้ตบุ๊กเราพังอยู่ กว่าจะได้แตะคอมก็นานๆที (และทีละแป๊บเดียว)

ถ้าไม่ได้ไปเม้นให้ใครก็ขออภัยเป็นอย่างสูงนะคะ ;w;

ไปอ่านฟิคกันเลย แล้วเจอกันในทวิตเตอร์ค่ะ!!

 

 

 

 

Before Party


แม้นักเรียนในห้องนั่งเล่นรวมฮัฟเฟิลพัฟจะเริ่มทยอยกันไปเข้านอน
แต่ร่างของดอน ซิลเวสเตอร์ก็ยังคงนั่งอยู่บนโซฟา
ดวงตาสีเทาเข้มไล่ผ่านตัวอักษรบนแผ่นกระดาษหน้าแล้วหน้าเล่า
เขาเม้มปาก คิ้วขมวดเข้าหากันราวว่าต้องใช้สมาธิอย่างมากในการอ่านหนังสือเล่มนี้
ดอนหยุดพักเล็กน้อย เลื่อนมือไปไปขยับผ้าพันคอให้เข้าที่ก่อนจะเริ่มอ่านต่อ

แสงจากเตาผิงส่องกระทบเข้ากับปกหนังสือสีขาวใหม่เอี่ยมในมือ
ตัวอักษรสีดำที่นูนเด่นบนนั้นอ่านได้ใจความว่า
'108 วิธีพัฒนาตัวเอง ชุด เสะอย่างไรให้เป็นธรรมชาติ'

จะอ่านทวนอีกกี่รอบก็เหมือนเดิมแหละน่า..

"เฮ้อ.."

เด็กหนุ่มถอนหายใจเป็นหนที่สามในรอบสิบห้านาที
เขาพึมพำอะไรสักอย่างที่ฟังได้ประมาณว่า "มันจะได้ผลจริงๆเหรอเนี่ย" ออกมา
ดอนเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาที่กำลังเดินอย่างเชื่องช้า
เมื่อเห็นว่ามันเกือบจะตีสองแล้วจึงตัดสินใจเดินกลับห้องของตัวเอง

มะรืนนี้.. ไม่สิ ถ้าจะเรียกให้ถูกคือพรุ่งนี้
ทางโรงเรียนก็จะเริ่มจัดงานเต้นรำวันคริสมาสต์แล้ว
มันเป็นกิจกรรมที่ทั้งบรรดาศิษย์เก่าและศิษย์ปัจจุบันหลายคนต่างตั้งหน้าตั้งตาเฝ้ารอ!
แต่ดูเขาสิ เขายังไม่พร้อมเลยสักนิด!

ชุดเต้นรำที่เตรียมเอาไว้ก็เป็นแค่ชุดสูทสีเทาธรรมดา..

แต่ปัญหาใหญ่มันไม่ใช่เรื่องเสื้อผ้านี่สิ..

ไม่ ไม่ใช่คู่เต้นด้วย..

ความจริงมันก็ไม่เกี่ยวกับงานเต้นรำซะทีเดียวหรอกนะ..

"แฟนนายเค้าคิดอะไรอยู่กันแน่นะ ถึงได้ชอบคนที่เคะกว่าฝ่ายหญิงแบบนายเนี่ย"

ก็อย่างที่เห็นนั่นแหละ
เรื่องที่กำลังรบกวนจิตใจของเขาในตอนนี้เมื่อเทียบกับคนอื่นแล้วช่างดูไร้สาระเสียนี่กระไร
ดอนถอนหายใจอีกครั้ง พลิกตัวไปมาบนเตียงก่อนจะยกมือขึ้นก่ายหน้าผาก..
ในใจรู้สึกเบื่อหน่ายกับการเป็นคนคิดมากกับเรื่องไม่เป็นเรื่องของตัวเอง..

ดอนนอนคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไปได้สักพักก็เข้าสู่ห้วงนิทรา
ตื่นมาอีกทีเพราะได้ยินเสียงรูมเมทของตัวเองออกจากห้อง
เขาจึงต้องสลัดความง่วงของตัวเองลุกขึ้นจากเตียง เช้านี้ผู้คนในโรงเรียนเริ่มบางตา
เพราะนักเรียนส่วนหนึ่งกลับบ้านในวันคริสมาสต์

ดอนใช้เวลาตลอดช่วงเช้าขลุกอยู่ในห้องสมุด
ไล่อ่านหนังสือตามที่เหล่าบรรดาเพื่อนๆที่แสนดีแนะนำมา

ห้องสมุดโรงเรียนนี่สุดยอดจริงๆ

มีแม้กระทั่ง 'ร้อยเสต๊ปลับจับแม่มดให้อยู่หมัด' ด้วย

"ไอ้นี่ก็ไม่น่าจะได้ผล.."

ดอนโยนหนังสือเล่มที่เพิ่งอ่านจบลงไปในกอง
ก้มลงไปเก็บหนังสืออีกเล่มที่ถูกเบียดจนร่วงลงไปที่พื้น
ก่อนจะเริ่มอ่านต่อ ผ่านไปไม่ถึงสิบห้านาที
เขาก็ตัดสินใจเลิกอ่านแล้วเปลี่ยนเป็นหาหนังสือเล่มใหม่แทน
เล่มแล้วเล่มเล่าลงเอยทีการถูกโยนกลับเข้าไปในกอง

พอถึงตอนเที่ยงเขาก็ออกไปพักหาอะไรกินที่ห้องโถง
หลังจากนั้นเขาก็แวะหาน้องสาว เอาตุ๊กตาที่จะให้เธอจับฉลากไปให้
ก่อนจะกลับมาอ่านหนังสือที่ห้องสมุดอีกครั้ง ดอนอยู่ที่นั่นจนช่วงหัวค่ำ
แต่พอจะตัดสินใจกลับหอ ก็ได้ยินเสียงโหวกเหวกที่คุ้นเคย
เมื่อหันไปมองก็เจอกับ ดีอาร์ ซันเดอลอง เพื่อนคนแรกที่เขาเจอเมื่อมาเรียนที่นี่นั่นเอง

"ทำอะไรอยู่เหรอ!"

"ก็.. ไม่มีอะไรหรอกครับ"

ดอนตอบกลับไปด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเริ่มตอบคำถามที่ดีอาร์ยิงมาเป็นชุด
แถมยังเจอเรื่องวุ่นวายเพราะเพื่อนของดีอาร์ทำชั้นหนังสือในห้องสมุดล้มทับตัวเอง
หลังจากตอบคำถามเคลียร์ข้อข้องใจข้อใหญ่ที่สุดของพวกเขาไปแล้ว
ดอนจึงตัดสินใจกลับห้องตัวเองโดยไม่ลืมหยิบหนังสือติดมือกลับไปด้วยสักเล่มสองเล่ม

พอถึงห้องดอนก็ไล่อ่านหนังสือที่เหลือให้จบแต่ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม
ดูไม่ช่วยอะไรเขาเลยสักนิดเดียว
แล้วตอนนั้นเองที่สายตาของเขาเหลือบไปเห็นสมุดเล่มเก่าที่ซุกอยู่ในหีบเก็บของ
ดอนจำมันไม่ได้ในทีแรก จึงเดินมาหยิบขึ้นมาดู เห็นว่าเป็นหนังสือที่ดีอาร์ให้เมื่อเจอกันครั้งแรก..

เขาจึงโยนมันกลับเข้าที่เดิมทันที

แต่ดอนก็ต้องหยุดชะงักไปเล็กน้อย..
เหมือนมีอะไรดลใจให้เขาต้องเดินกลับไปหยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาอ่าน
"อ๊ะ.. นี่มัน.." เขาทำตาโต อ่านข้อความที่อยู่ในหน้านั้นซ้ำๆหลายรอบ
รอยยิ้มระบายขึ้นเต็มใบหน้า "ใช่แล้ว!"

เขาอ่านเจออะไรกันนะ?

คืนวันงานเต้นรำได้รู้กัน!


END.

จงเลือกคำตอบจากข้อที่กำหนดให้
01. ขอพรให้แฮปปุยทำการอัพเสะให้ดอน
02. ขอพรให้แฮปปุยทำการคงความเคะให้ดอน
03. อื่นๆ (โปรดระบุ....)

ชะตาของดอนอยู่ในกำมือคุณแล้วค่ะ!
หมายเห็ดเป็ดไก่: การเลือกของคุณมีผล(?)ต่อการโรลดอนในวันงานค่ะ

 

 

 

 

มาถึงของขวัญจับฉลากบ้าง เย้

ของเดย์ไลน์ เอส. ซิลเวสเตอร์ ปี 5 บ้านสลิธีลีน

 

 

ตุ๊กตาหนูแฮมสเตอร์ทำมือโดยดอน
สูง 80 - กว้าง 50 -หนา 30 (หน่วยเป็นเซ็นติเมตร)

นุ่มนิ่มน่ากอด จะกอดรัดฟัดเหวี่ยงยังไงก็ไม่มีปัญหา

สรรพคุณอื่นๆไม่มี ก็แค่ตุ๊กตาธรรมดา..

ของดีอาร์ ซันเดอลอง ปี 6 บ้านกริฟฟินดอร์

 

 

ประดับด้วยผ้า(เตี่ยว)สีแดงดูหรูหราไฮโซ พร้อมลิ่มขนาดเหมาะมือ
สรรพคุณพิเศษ เมื่อนำเส้นผมของใครก็ตามใส่ลงไปแล้วลงมือตอก

ตุ๊กตาจะร้องโหยหวนด้วยเสียงที่เหมือนกับเจ้าของเส้นผมทุกประการ

โดยไม่มีอันตรายใดๆต่อเจ้าตัว (เลียนแค่เสียงนั่นแหละ)

ข้อควรระวัง บางครั้งอาจทำให้เกิดเสียงร้องโหยหวนแบบข้ามวันข้ามคืน

 

 

 

สุดท้ายก่อนจากกัน
เนื่องจากเมื่อวานเป็นวันเกิดของลูกสาวคนหนึ่งใน EH ของเรา

ดังนั้น ไม่มีอะไรมากกว่าแปะค่ะ ฮา

 

ถึง เดย์ไลน์ เอส. ซิลเวสเตอร์ ลูกรัก

หวังว่าชุดเต้นรำกับขนมที่ทางนี้ส่งไปให้จะถูกใจลูกนะ
ตอนนี้ลูกหนูแฮมสเตอร์ที่บ้านก็ดูสดใสร่าเริง แถมยังโตวันโตคืน
หวังว่าในอีกไม่ช้าเราจะได้เห็นจ่าฝูงตัวใหม่ของครอกนี้

อากาศเริ่มหนาวแล้ว ดูแลสุขภาพด้วยนะ แล้วก็อย่าไปแกล้งพี่ให้มากนักล่ะ

ปล. ขนมสำหรับสองอาทิตย์ ห้ามกินวันเดียวหมดนะลูก

 

ด้วยรัก
ฮาล์ว เดนนิส ซิลเวสเตอร์
พ่อที่รักของลูก

 

เอ็นทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่่งของกิจกรรม

 

 

 

 

 

 

ช่วงนี้โน้ทบุ๊คพังค่ะ ทุกอย่างหายวับไปกับตา.. ;w;

แต่เราก็ยังอุตส่าห์ยืมคอมฯน้องมาอัพบล็อก ฮาๆ

พอดีบีบีเรามีโปรแกรม notepad for blackberry พิมพ์แก้ขัดไปก่อนได้..

ข้อเสียคือเปิดในคอมแล้วมันไม่ีมีเว้นบรรทัดให้ ต้องมานั่งแก้กันอีกที ฮา

จะลงมาหลายวันแล้วแหละ แต่โน้ตบุ๊คดันเสียซะก่อน ฮือ

ฟิคเปิดตัวก็ต้องปั่นใหม่ แต่โชคดีที่อันเก่าเราดอง ฮา XD

รีบมารีบไปเพราะนี่ไม่ใช่คอมเรา เจอกันใหม่โอกาสหน้านะคะ!

 

 

 

 

คืนนี้พระจันทร์ถูกบดบังไปด้วยเมฆ ร่างของใครคนหนึ่งก้าวเท้าไปบนท้องถนนที่มีผู้คนพลุกพล่านอย่างเร่งรีบ เธอยกแขนข้างหนึ่งขึ้นมาดูนาฬิกา เวลาที่ปรากฏอยู่บนหน้าปัดบอกเธอว่าตอนนี้เลยเวลานัดหมายมากว่าสิบนาทีแล้ว

เธอเดินมาได้สักพักก็เดินเลี่ยงออกจากฝูงชนเลี้ยวเข้าไปในซอยแห่งหนึ่ง ตรงไปเรื่อยๆจนถึงทางตันก่อนจะลงมือปีนกำแพงข้ามไป

หญิงสาวจัดการปัดฝุ่นที่เลอะอยู่ตามตัว แสงจากหลอดไฟเก่าๆที่อยู่บนเสานั้นติดๆดับๆ

เธอก้าวเดินต่อไปสักพักจนทะลุออกมายังเขตชุมชน อาจเป็นเพราะที่นี่เป็นบริเวณที่ขึ้นชื่อว่าไม่ได้รับการพัฒนาของเมือง ทำให้ไม่ค่อยจะมีคนอยู่สักเท่าไหร่ อาคารสีขาวหลังหนึ่งตั้งอยู่ท่ามตึกรามบ้านช่องที่เริ่มเสื่อมโทรม

"อันตอสก้า"

ชายฉกรรจ์ที่ยืนอยู่หน้าอาคารเอ่ยขึ้น เขาเป็นชายวัยสี่สิบปลายๆ รูปร่างสูงใหญ่ เส้นผมหยักศกสีน้ำตาเข้ม ผิวที่ดูหยาบกร้านและคล้ำแดด ยิ่งรวมเข้ากับแผลไฟลวกขนาดใหญ่บนใบหน้าข้างซ้าย ทำให้เขาดูไม่น่ากลัวเข้าไปใหญ่  ดวงตาสีแดงที่ดุดันนั้นจ้องมองมาที่ร่างของผู้มาเยือนไม่วางตา

"ขอโทษที่มาช-.."

ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ ร่างของอีกฝ่ายก็พุ่งเข้าไปหา แสงสีเงินสะท้อนวูบวาบบริเวณมือ สนับมือที่ติดหนามแหลมๆยาวสามนิ้วที่ดูน่ากลัว ดวงตาของหญิงสาวเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม เธอขยับตัวแค่นิดเดียวก็หลบกำปั้นที่เหวี่ยงเข้าใส่พ้น

"ชอบเล่นงี้เรื่อยเลยนะ" อันตอสก้าพูดออกมาด้วยร้อยยิ้ม ก่อนจะคว้าแขนข้างหนึ่งเอาไว้แล้วจับอีกฝ่ายกดลงกับพื้นแล้วล็อคแขนเอาไว้ในท่าที่ขยับไม่สะดวกเอาเสียเลย "..คุณพ่อ"

"โฮ่ ฝีมือไม่ตกเลยนะ"

คุณพ่อพูดพลางหัวเราะร่วน ตอนนั้นเองที่เธอหันไปเห็นเด็กๆนับสิบคนกำลังโผล่แค่ศีรษะเพียงครึ่งเดียวออกมาจากริมประตู เด็กผู้ชายที่โตที่สุดทำท่าลังเลอยู่เล็กน้อย ก่อนจะเดินนำขบวนน้องๆทั้งชายและหญิงออกมาหาอันตอสก้า เสื้อหลวมโพลกที่อีกฝ่ายใส่อยู่ทำให้ดูตัวเล็กลงไปใหญ่

"พี่มาสายนะฮะ!"

"ฮะฮะ.. ขอโทษที พอดีพี่เพิ่งเลิกงานน่ะ"

เธอตอบด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะล้วงมือไปหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันเป็นสร้อยคอที่ถักด้วยเปลือกหอย เธอยื่นมันไปให้ 'น้องชาย' ก่อนจะเลื่อนมือไปลูบหัวอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน อีกฝ่ายฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะชวนพวกเด็กๆเดินขบวนกันเข้าไปด้านใน

เธอปล่อยมือชายที่ตัวเองเรียกว่าพ่อ ก่อนจะเดินตามเข้าไปด้วย.. ชายร่างใหญ่ใช้มือของตนปัดเศษทรายที่อยู่ตามตัว เขาส่ายศีรษะไปมาช้าๆ เอ่ยด้วยท่าทีเอ็นดูว่า "อย่าหักโหมทำงานให้มากนักนะเราน่ะ"

อันตอสก้าอมยิ้ม สองเท้าเดินเข้าไปในบ้านที่ตัวเองเติบโตมากับมันกว่ายี่สิบปี.. เธอไม่ลืมหรอกนะว่าทำไมวันนี้ทุกคนถึงได้เฝ้ารอการกลับมาของเธอ สร้อยคอที่เธอส่งให้เด็กชายตอนนี้ไปปรากฏอยู่ที่คอของหญิงสาวสูงวัยคนหนึ่ง ริ้วรอยบนใบหน้าบ่งบอกว่าเธอต้องทำงานหนักมาเกือบจะทั้งชีวิต แต่ก็ยังเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ทำให้รู้สึกอบอุ่น

"อันตอสก้า"

คนๆนั้นหันมา รอยยิ้มระบายขึ้นบนใบหน้า

"สุขสันต์วันเกิดนะแม่"

 

.

.

.

 

 

 

 

 

 

 

(รูปชั่วคราวนะคะ :D)

 

 

- ไม่มีนามสกุลหรอกหนา
- อันโตสก้า แต่เอาเป็นอันตอสก้าดีกว่า ดูดีกว่า :D
- เป็นชื่อเพลงเด็กเพลงหนึ่งของรัสเซีย
- แปลว่าอะไรไม่รู้เหมือนกัน แค่โดนเปิดกรอกหูมา แล้วชอบ ฮา XD

เพศ:
หญิง GL OK, NL OK

สังกัด:
Russkaya Mafiya

ลักษณะ:
- สูง 164 หนัก 47 รูปร่างทะมัดทะแมงนิดๆ
- ตาข้างหนึ่งเป็นลูกตาเทียม ทำจากพลาสติก (ห้ามใครมาควักลูกตาลูกข้าไปนะ)
- ผมด้านบนสีเทาเข้ม(สีเดียวกับตาข้างที่ปรกติ) ด้านล่างเป็นสีดำ

อายุ:
น่าจะประมาณ 24-25

วันเกิด:
- ไม่ทราบแน่ชัด เธอจึงนับวันที่ได้เข้ามาอยู่ที่สถานรับเลี้ยงเด็กวันแรกเป็นวันเกิดแทน

- คือวันที่ 21 กุมภาพันธ์เมื่อ 22 ปีก่อน

ศาสนา:
ตั้งแต่จำความได้ก็ไม่นับถือศาสนาใดๆ

"ฉันมาถึงตรงนี้ได้เพราะตัวของฉันเองทั้งนั้นล่ะ พระเจ้าคุ้มครองอะไรกัน.."

"ตอนที่บ้านหลังนี้โดนโกงจนต้องเกือบจะปิดตัว... ไม่เห็นมีพระเจ้าหน้าไหนมาช่วยสักองค์!"

ขออภัยคนที่ศาสนาคริสต์มา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ
อิมเมจลูกสาวมันเป็นแบบนี้อะ ;w;

อาชีพเสริม:
ไกด์นำเที่ยว

ทักษะทางร่างกาย:
- เทควันโด ระดับสายดำ
- มวยไทย ระดับดีพอสมควร
- เคนโด้, อิไอ, กังฟู ฝึกมานิดหน่อยตอนไปทำนำงานที่ญี่ปุ่นกับจีน
- ทักษะการใช้มีดคล่องแคล่วพอสมควร
- ทักษะการยิงปืน ไม่เก่ง แต่ก็พอใช้เอาตัวรอดได้
- ว่ายน้ำเป็น
- แต่บินไม่ได้หรอกนะ บอกมาเพื่อ..

อาวุธที่ถนัด:

- มีดพก, สนับมือ

"...เวลาใช้ปืนมันไม่รู้สึกว่าเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายนี่!"

"แทนที่จะแกว่งไอ้กระบอกปืนนั่นไปมา สู้ถือมีดเข้าไปลุยอุ่นใจกว่าเยอะเลย"

อุ่นใจตรงไหนน่ะลูก..

อาวุธที่พกพา:
- (แน่นอนว่าต้องเป็น) มีดพก, สนับมือ

 

 

 

 

- ปืนพกขนาดเล็ก 2 กระบอก

- ระเบิดแสง 2 ลูก


- (นานๆครั้งก็จะหิ้วไปด้วย) ปืนลูกซอง 1 กระบอก, ระเบิด

 

 

ประวัติ:
- โดนคุณแม่ที่เป็นเด็กใจแตกเอางมาทิ้งไว้ที่สถานรับเลี้ยงเด็กตั้งแต่จำความไม่ได้ ชื่อก็ไม่มี ไม่มีอะไรที่บอกเลยว่าเธอเป็นใคร
- ทำให้เธอเกลียดพวกใจแตกมาก บ่อยครั้งที่จะล้อเล่นให้คนรอบข้างหวาดเสียวว่า "อยากจะเข้าไปเอามีดกระซวกทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด"
- ได้ชื่อนี้มาเพราะตอนเด็กๆร้องไห้งอแงไม่หยุด ทำยังไงก็ไม่หยุด จนกระทั่งพี่เลี้ยงร้องเพลง เธอเลยเงียบแล้วหัวเราะออกมา
- พูดไม่มีหางเสียงกับทุกคนยกเว้นบอส แต่จะพูด จ๊ะ จ๋า กับน้องๆที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า
- มีอาจารย์สอนการต่อสู้เป็นสามีของ 'คุณแม่' ที่รับหน้าที้เลี้ยงดูทุกคนในบ้าน (ตาลุงที่เรียกว่า 'คุณพ่อ' ในฟิคนั่นล่ะ)
- มีคนรับไปเป็นลูกบุญธรรมอยู่หลายครั้ง แต่โดนส่งกลับมาตลอด.. อย่างไม่ทราบสาเหตุ.. (ฮา)
- เคยโดนโกงจนสถานรับเลี้ยงเด็กแห่งนี้เกือบต้องโดนปิด เธอที่ไม่รู้จะทำยังไงได้เจอกับบอส แล้วรับงานเสี่ยงๆหลายชิ้นจนปลดหนี้ให้ 'บ้าน' ได้
- สถานรับเลี้ยงเด็กปัจจุบันมีเด็กผู้ชาย 8 คน เด็กผู้หญิง 14 คน ส่วนใหญ่อยู่ในช่วงวัย 6-10 ขวบ เด็กผู้ชายที่อายุมากที่สุดคือ 10 ขวบ
- เด็กๆรุ่นก่อนหลายคนโดนรับไปเป็นลูกบุญธรรมเกือบหมดแล้ว มีแต่อันตอสก้าที่ไม่ยอมไปไหน

นิสัย:
- เหมือนจะยิ้มง่าย ไม่คิดอะไร แต่บ่อยครั้งที่ระแวงคนอื่น โดยเฉพาะคนที่ไม่รู้จัก
- ตีหน้าซื่อเก่งมาก จนบางครั้งก็ดูกวนประสาทไปเลย
- ดื้อเงียบ เวลาโดนบังคับให้รับปากว่าจะทำอะไรที่ไม่อยากทำ.. ผ่านไปสักสองอาทิตย์ก็ไม่ทำ ถ้าเข้าไปทวงถามจะแกล้งทำเป็น หา? ฉันเคยรับปากด้วยเหรอ?
- แต่ถ้าเป็นงานที่เต็มใจทำ ไม่ว่างานนั้นจะเป็นงานประเภทไหนก็จะรับผิดชอบสุดๆไปเลย
- เวลาสนใจอะไรก็สนใจสุดๆไปเลย ไม่สนใจอะไรก็ไม่สนใจสุดๆเหมือนกัน

 

 

ติดต่อ ems. นะคะ ไม่ก็ทวิตเตอร์เดียวกับ EH :D

ไปละค่ะ เจอกันโอกาสหน้า ฮาๆ